Wprowadzenie

Znany uczony – endokrynolog N.Keep – powiedział: „Chciałoby się w nowym tysiącleciu widzieć cukrzycę bez powikłań, a może nawet świat bez cukrzycy”.

W obecnych czasach cukrzyca (SD) – to jedno z najbardziej rozpowszechnionych chronicznych schorzeń w świecie. Według danych różnych autorów, na cukrzycę choruje 115–150 milionów osób, a zgodnie z prognozami Światowej Organizacji Zdrowia (ŚOZ) co 15 lat ich ilość będzie wzrastać trzykrotnie.

Na Ukrainie oficjalnie zarejestrowanych jest około miliona chorych na SD, jednak ta liczba jest 2 – 2,5 razy mniejsza od rzeczywistej. Szczególnym brzemieniem naszej medycyny przy leczeniu SD jest leczenie późniejszych powikłań cukrzycy 2 typu, do których zalicza się patologia sercowo-naczyniowa (niedokrwienna choroba serca, zawał mięśnia sercowego, arterioskleroza i schorzenia naczyń), patologia mózgowo-naczyniowa (udary, encefalopatie), stopa cukrzycowa.

Porażenie układu nerwowego w różnym stopniu rozwija się faktycznie u każdego chorego na cukrzycę.

Według danych wielu autorów cukrzycowa obwodowa polineuropatia (DPPN) w klinicznej formie obserwowana jest u 40-60% chorych, zaburzenia podkliniczne rejestrowane są praktycznie u wszystkich pacjentów z cukrzycą.

Istnieją dwie formy DPPN – hiperalgiczna i pseudotabesdiabetyczna.

Typowym przejawem formy hiperalgicznej jest odczuwanie bólu, parestezje różnego stopnia, kurcze mięśni, powstające lub nasilające się w stanie spoczynku i nocą. Ból często poprzedza lub towarzyszy parestezjom. Charakterystyczne jest obniżenie lub zanikanie odruchów ścięgnistych (częściej ścięgna piętowego, rzadziej – kolanowego). Zaburzenia czucia charakteryzują się hipo- lub hiperstezją typu polineurotycznego w postaci „skarpetek” i „podkolanówek”, bolesnością mięśni i pni nerwowych przy dotykaniu. Typowa jest symetryczność porażenia. Najwcześniej zaburzone zostaje odczuwanie wibracyjne. Zaburzenia ruchowe charakteryzują się obniżeniem siły mięśni, hipotrofią dystalnych grup mięśni kończyn dolnych. W niektórych przypadkach silnie przejawiającej się polineuropatii obserwuje się niedowład lub powolny paraliż mięśni stóp.

Pseudotabesdiabetyczna forma charakteryzuje się postępującymi zaburzeniami aparatu mięśniowo-stawowego i pogorszeniem procesów troficznych. Syndrom bólu jest przy tym wyrażony w nieznacznym stopniu. U wielu chorych obserwuje się zaburzenia wegetatywno-troficzne w kończynach dolnych: zmiana wydzielania potu, cienkość i łuszczenie się skóry, dystroficzne zmiany paznokci, pojawienie się owrzodzeń troficznych, porażenie stawów nóg z rozwinięciem się schorzeń stawów (osteoartropatia).

Celem naszej pracy była ocena klinicznej efektywności zastosowania wieloigłowych aplikatorów doktora Nikołaja Lyapko w terapii kompleksowej u chorych z cukrzycową polineuropatią obwodową (DPPN).

Materiały i metody

Badania prowadzone były w Donieckim Wojskowym Szpitalu Obwodowym dla weteranów wojny w mieście Marjinka wśród pacjentów, cierpiących na cukrzycę 2 typu, leczących się na oddziale refleksoterapii i na oddziałach terapeutycznych szpitala.

Pod naszą obserwacją znajdowało się 90 osób, wśród nich 48 mężczyzn i 42 kobiety. Średni wiek pacjentów wynosił 78 lat. Pacjenci chorowali na SD od 5 do 30 lat.

U wszystkich chorych przeprowadzono ogólne badania kliniczne, zbadano stan neurologiczny, wykonano badania laboratoryjne, EKG, reoencefalografię (REG), kapilaroskopię naczyń kończyn dolnych, rentgenografię stawów stóp i kręgosłupa. Praktycznie u wszystkich pacjentów z cukrzycą stwierdzono szereg innych schorzeń, z których najczęstszymi były: niedokrwienna choroba serca z nadciśnieniem tętniczym, choroby systemu kostno-mięśniowego, metaboliczne zaburzenia odżywiania, schorzenia systemu nerwowego i naczyń kończyn dolnych.

Wszyscy chorzy zostali podzieleni na 2 grupy.

1-a grupa (kontrolna) – 46 osób (26 mężczyzn i 20 kobiet), które poddawane były kompleksowej terapii lekowej, polegającej na podawaniu preparatów, obniżających poziom cukru, terapii metabolicznej (mildronat, tiotriazolin), preparaty, poprawiające mikrocyrkulację (kwas nikotynowy), preparaty patogenetycznej terapii polineuropatii (berlition), witaminy z grupy B, masaż w czasie gimnastyki leczniczej.

2-a grupa (podstawowa) – 44 osoby (22 mężczyzn i 22 kobiety), dodatkowo oprócz terapii lekowej poddawane były powierzchniowej refleksoterapii igłowej aplikatorami Lyapko, zbudowanymi z różnych metali, w postaci płytek i wałków z gumy medycznej z umieszczonymi na nich igłami z miedzi, cynku, niklu, żelaza i srebra, różnych rodzajów, kształtów i rozmiarów.

W zależności od obrazu klinicznego każdemu choremu dobierano aplikatory określonej wielkości (od 35х80 mm do 250х470 mm) z różnymi odstępami między igłami (od 3,3 mm do 6,8 mm), dobierano odpowiednią receptę do zabiegu, określano jego czas trwania i metodykę oddziaływania. Cykl leczenia wynosił 9–11 codziennych zabiegów.

Do oddziaływania refleksoterapeutycznego wybierane były punkty i obszary miejscowego, odcinkowego, ogólnego i specyficznego działania z uwzględnieniem podstawowego schorzenia i towarzyszącej mu patologii.

Podstawowe punkty, które zostały wykorzystane: V17 – V20, V23 -V26. V28 – V29, V31 – V35. V40 – V43, V57 – V59, V62 – V67, T4 – T6, F2 – F5, F8, F13, VB39, VB40, VB41 – VB44, R3 – R6, R7 – R10, E36. E40 – E41. E42 – E45, RP1 – RP4, RP5 – RP6 –RP9, V13 – V16, MC6 – MC7, C5 – C7, P5 – P7, VB20, TR5. I12, E25 I14 – I18, I21, T14, GI11, GI4.

Czas oddziaływania aplikatorem wynosił 20–30 minut. Wałkiem wieloigłowym oddziaływano na powierzchnie odpowiednich południków od 5 minut (metodyka tonizująca) do 15 minut (metodyka rozluźniająca, relaksacyjna). Dodatkowo prowadzono oddziaływanie na główne systemy, mające swe odzwierciedlenie na dłoniach i stopach (terapia Su Jok).

Po zakończeniu cyklu leczniczego chorym zaproponowano indywidualne programy do samodzielnego wykorzystywania aplikatorów i wałków N.Lyapko w warunkach domowych.

W ciągu całej terapii obie grupy pacjentów dobrze znosiły leczenie, odnotowano poprawę ich stanu zdrowia i brak skutków ubocznych.

Kryteriami oceny rezultatów leczenia były:

– subiektywna ocena przez chorych skuteczności leczenia (występowanie i intensywność syndromów bólowych, występowanie skurczy, drętwienie kończyn, parestezje);

– dane obiektywne (obniżenie lub brak odruchu kolanowego i refleksu Achillesa, zaburzenie różnych rodzajów odczuwania, zmiana ruchomości stawów nóg, zmiana kolorytu powłok skórnych stóp i goleni, rezultaty badań laboratoryjnych itd.).

Rezultaty badania i omówienie – Wnioski

Tak więc, wykorzystywanie wieloigłowych aplikatorów Nikolaya Lyapko w kompleksowej terapii cukrzycowej polineuropatii obwodowej jest bardzo uzasadnione, ponieważ daje stały efekt analgetyczny, spazmolityczny, przeciwobrzękowy i neurotroficzny, poprawia regulację funkcji wegetatywnego układu nerwowego, poprawia funkcjonalne możliwości stawów, sprzyja poprawie krążenia krwi w kończynach dolnych, aktywizuje samoregulujące właściwości organizmu i poprawia jakość życia pacjentów.

Powierzchniowa wieloigłowa terapia aplikatorami Nikolaya Lyapko jest dobrze odbierana przez osoby w starszym wieku, praktycznie nie ma przeciwwskazań, nie powoduje efektów ubocznych i nie wywołuje reakcji alergicznych. Po konsultacji ze specjalistą aplikatory Lyapko każdy może stosować samodzielnie w warunkach domowych, zarówno w celach leczniczych, jak i profilaktycznych.

Literatura:

  1. Jefimow А., Skrobońska N., Zujewa N. Neuropatia cukrzycowa. Lekarze Ukrainy, Nr 3, 2005 r.
  2. Bodnar P.М., Michalczyszyn G.P. Powstanie i rozwój endokrynologii na Ukrainie. Międzynarodowe czasopismo endokrynologiczne, Nr 1, 2005 r.
  3. Guriewa I.W., Komieliagina Je.Ju., Kuzina I.W. Cukrzycowa obwodowa neuropatia sensomotoryczna. Patogeneza, klinika, diagnostyka. Metoda, rekomendacje. Moskwa, 2000 r.
  4. Maczeret Je.L., Samosiuk I.Z. Podręcznik z zakresu refleksoterapii. Kijów, „Szkoła Wyższa”, 1989 r.
  5. Lyapko N.G. Aplikatory Lyapko. Rekomendacje metodyczne. Wydanie przerobione i uzupełnione. 2006 r.
  6. Wasiczkin W.I. Metody akupunktury chińskiej. Moskwa i Sankt-Petersburg, „Poligon”, 2003 r.

Lyapko N.G., Sliusarenko Je.P.