Podsumowanie

W wymienionej pracy opisane zostały pozytywne efekty, związane z zastosowaniem aplikatorów doktora Nikolaya Lyapko, wyróżniających się działaniem przeciwbólowym i przeciwzapalnym.

Wszyscy pacjenci noszą w sobie własnego lekarza. Oni przychodzą do nas, nie znając tej prawdy. My postępujemy najbardziej skutecznie wtedy, kiedy dajemy szansę temu lekarzowi.

Albert Schweitzer

Wieloigłowe metalowe aplikatory z igłami z różnych metali (cynk, miedź, żelazo, nikiel, srebro) na elastycznej podstawie gumowej, opracowane przez lekarza, specjalistę terapii odruchowej, Lyapko N.G., przeznaczone są do szerokiego stosowania w celach leczniczych, a także jako środek profilaktyczny w celu wzmocnienia i zachowania zdrowia, podniesienia zdolności do pracy i ogólnej odporności, w celu unormowania snu, nastroju i poprawienia przemiany materii.

Aplikatory mogą być stosowane w różnych warunkach, w instytucjach medycznych, w sanatoriach, a także samodzielnie w domu. Stosowanie aplikatorów sprzyja skutecznej terapii(bez stosowania lekarstw lub z zażywaniem niewielkiej ilości preparatów farmaceutycznych) najróżniejszych schorzeń i stanów patologicznych organizmu.

Medycyna wschodnia uważa, że odporność życiowa człowieka zależy od dwóch przeciwstawnych sił „yang” i „yin”. Na przykładzie walki tych sił oparte jest wzajemne powiązanie narządów wewnętrznych człowieka i ich związek z powłokami skórnymi. Równowaga biologiczna w organizmie utrzymywana jest dzięki równoważeniu energii między „yang” i „yin”, a jej zaburzenie prowadzi oczywiście do powstawania chorób.

Czżu Lyan – dyrektor Chińskiego Instytutu Czżeń-uziu – tak wyjaśnia mechanizm działania igłowej terapii odruchowej: „Istota jej polega na oddziaływaniu poprzez określone aktywne punkty ciała na odpowiadające im narządy wewnętrzne”.

Umiarkowane drażnienie zakończeń czuciowych, skupionych w określonych punktach skóry, mięśni i innych tkanek, normalizuje siłę, zdolność poruszania się i równowagę procesów pobudzających i spowolniających. Drażnienie to nie ogranicza się do tego czy innego punktu, tego czy innego nerwu, a nierzadko pozytywnie wpływa na narządy wewnętrzne, które są oddalone od miejsca oddziaływania, oraz na cały organizm człowieka.

Ważnym elementem metody powierzchniowego oddziaływania wieloma igłami jest nauka o punktach i strefach oddziaływania akupunkturowego – projekcjach odcinków największej aktywności systemu wzajemnego oddziaływania skórno-narządowego, istnienia którego dowiodły niezliczone badania (strefy Zacharina-Gada, odruchy skórno-odcinkowo-trzewiowe i inne). Punkt lub strefa akupunkturowa łączą w sobie nie tylko odcinek skóry, ale również tkanki położone głębiej – podskórną tkankę tłuszczową, mięśnie, nerwy i naczynia. Ustalono, że punkty i strefy akupunkturowe różnią się od otaczającej skóry charakterystykami biofizycznymi:

  • wyższym stopniem potencjału elektrycznego i pojemności
  • minimalną opornością elektryczną skóry
  • wyższą temperaturą itd.

Pzeciwieństwem wymienionych stref są tzw. strefy „nieme”: z obniżoną temperaturą, z wysoką opornością elektryczną skóry, a także z zaburzoną budową tkanek (strefy zdegenerowane).

Mechanizmy działania

  1. Działanie odruchowo-mechaniczne.

Składa się z powierzchownego wielokrotnego nakłuwania igłami (reakcja odruchowa) i z masażu (oddziaływanie mechaniczne).

Oddziaływanie odruchowe igieł przy powierzchniowym oddziaływaniu mnóstwem igieł przeprowadzane jest na aktywne punkty kanałów (receptory) i wywołuje reakcję miejscową, polegającą na zmianie ukrwienia odcinka skóry, temperatury, odczuwania bólu, wielkości potencjału elektrycznego i oporności. Reakcja miejscowa jest źródłem długotrwałej impulsacji do ośrodków nerwowych. Powstające w ślad za tym odzwierciedlone reakcje organizmu wpływają z kolei na stan receptorów obwodowych i tkanek w obszarze oddziaływania.

Udział w procesie wegetatywnego układu nerwowego zapewnia możliwość mobilizowania zapasów organizmu w celu natychmiastowego zareagowania: wzmacnia się działanie układu sercowo-naczyniowego, poprawia się ukrwienie. Do krwi dodatkowo trafia duża ilość ważnych dla życia substancji (hormonów, enzymów, substancji immunologicznych itd.), które zwiększają odporność organizmu na czynniki patologiczne środowiska zewnętrznego i wewnętrznego.

  1. Działanie galwaniczno-elektryczne.

Organizm człowieka – to złożony biokoloid, przesycony elektrolitami i zawierający zarówno jony pozytywne (kationy), jak i negatywne (aniony). Intensywność oddziaływania galwaniczno-elektrycznego regulowana jest przez sam organizm w zależności od stopnia nasycenia tkanek elektrolitem (warstw skóry, podskórnej tkanki tłuszczowej i położonych głębiej struktur). Bolący, będący w stanie zapalnym odcinek skóry jest opuchnięty i zawiera dużo płynu, dlatego też reakcja przy zetknięciu z aplikatorem jest intensywna, z wydzieleniem dużej ilości ciepła i potu. Podczas kontaktu ze skórą na powierzchni igieł aplikatora zachodzi mnóstwo reakcji fizyko-chemicznych, związanych z działaniem prądu stałego. W rezultacie na igłach tworzą się błonki tlenkowe i powstaje efekt galwanizacji (bioelektrycznego oddziaływania na tkanki). Jednocześnie na końcówkach igieł powstają punktowe prądy galwaniczne maksymalnej wielkości (ponieważ powstaje różnica potencjałów między podstawowym metalem igły i peryferyjnym metalem powłoki tej igły, które na krótko są zamknięte miedzy sobą (prądy na ostrzu – 1) i prądy miedzy igłami – 2, których wielkość zależy od przewodzenia skóry i nasycenia jej elektrolitami.

  1. Działanie humoralne aplikatora.

Wyraża się ono w elektroforezie w środowisku płynnym organizmu. Lecznicze oddziaływanie igieł po aplikacji utrzymuje się przez kilka godzin. W czasie stosowania aplikatorów powstają reakcje miejscowo-odcinkowe i ogólne, intensywność których zależy od czasu oddziaływania, wielkości poddawanego oddziaływaniu miejsca za pomocą wałka oraz od wielkości aplikatora.

Różne odcinki skóry w różny sposób reagują na działania aplikatora, co uwarunkowane jest występowaniem procesów degeneracyjnych w narządach wewnętrznych, w kręgosłupie, korzonkach nerwów rdzeniowych, w tkance nerwowej. Na skórze procesy te objawiają się podwyższoną albo obniżoną temperaturą, lepszym ukrwieniem, zaczerwienieniem lub bladością, zmianą oporności skóry na prąd elektryczny i innymi oznakami. Normalna reakcja skóry na oddziaływanie aplikatorem – to równomierne zaczerwienienie. W stanach przedchorobowych (proces zapalny) pojawiają się odcinki skóry mocno zaczerwienione i z wysoką temperaturą. Przy procesach chronicznych z degeneracją charakterystyczne są miejsca na skórze wyraźnie blade, z obniżoną temperaturą i odczuwaniem bólu. Podczas kolejnych aplikacji następuje odbudowanie stref patogennych. Jednocześnie ma miejsce zdrowienie narządów wewnętrznych, któremu towarzyszy normalizacja koloru tych odcinków na skórze, które odpowiadają strefom innerwacji tych narządów.

Sposoby oddziaływania

Statyczny – oddziaływanie płaskimi aplikatorami na określone miejsce przez 15-30 minut. Wielkość aplikatorów od 10 cm2 do 10002 cm; ilość igieł od 60 do 2500; odstęp między igłami 3,5 mm – 6,8 mm.

Dynamiczny – oddziaływanie wałkami. Odstęp między igłami 3,5 mm – 5 mm; ilość igieł od 200 do 600. Czas oddziaływania – 5-15 minut.

Statyczno-dynamiczny – stosowanie aplikatorów, umocowanych na ciele człowieka przy pomocy elastycznych wstążek, pasków, gorsetów, do stosowania w czasie ruchu. Odstęp między igłami – 3,5 mm – 5,8 mm; ilość igieł od 200 do 5000. Czas oddziaływania – 15-30 minut.

Aplikacyjna terapia Lyapko N.G. została przebadana w Kijowskim Państwowym Uniwersytecie Medycznym, w Kijowskiej Akademii Medycznej (staże podyplomowe), dobrze sprawdza się w Donieckim Obwodowym Szpitalu Wojskowym dla weteranów II wojny światowej (m. Marjinka Obwodu Donieckiego), w Donieckiej Klinice Kolejowej, na oddziale refleksoterapii Marjińskiego Centralnego Szpitala Rejonowego, a także w wielu innych klinikach, instytucjach medycznych, instytutach naukowo-badawczych refleksoterapii Ukrainy i Rosji.