W badaniu wzięło udział 20 zdrowych wolontariuszy obu płci w wieku 16-24 lat – studentów Krymskiego Państwowego Uniwersytetu Medycznego. Wszystkich poddawanych poddano zabiegom fizjoterapeutycznym polegających na masażu aplikatorami wieloigłowymi doktora Nikolaya Lyapko, zawierającymi w swojej budowie stopy różnych metali. Wynikiem takich zabiegów – oddziaływania aplikatorami Lyapko na stan hormonalny badanych, była reakcja wydzielania się do krwi beta-endorfiny.

Właśnie tym faktem należy wyjaśnić następujące potem stałe obniżenie poziomu tego czynnika. Po pierwszym zabiegu wiarygodny wzrost poziomu alkaloidu opium wyniósł 42,96%. Uważa się, że poziom przyrostu jest funkcją od ilościowego kryterium oddziaływania aplikatorami Lyapko, który zależy przede wszystkim od powierzchni oddziaływania. Siła nacisku podczas przeprowadzania zabiegu jest faktycznie wielkością stałą (5-9 gramów na jedną igłę). Jednocześnie każdy kolejny zabieg w postaci masażu aplikatorami Lyapko znowu indukował narastanie poziomu endogennego alkaloidu opium. Jednakże amplituda przyrostu z każdą kolejną procedurą progresywnie spadała i pozytywna dynamika zmieniła się w reakcję spadku endorfiny we krwi. Uważa się zatem, że stwierdzona prawidłowość jest jedną ze znaczących podstaw do ograniczania oddziaływania aplikacyjnego maksymalnie do dziesięciu zabiegów. Podsumowując, według uzyskanych danych, odnotowano, że przy aplikacyjnym oddziaływaniu aplikatorami Lyapko wzrasta poziom beta-endorfiny po każdym zabiegu. Następnie obserwujemy spadek do poziomu wyjściowego. Amplituda pozytywnych wahnięć progresywnie obniża się i pod koniec serii zabiegów transformuje się w „efekt zażycia” endogennego alkaloidu opium.

Gorłow A.A., Kapadze N.N., Lyapko N.G., Lyapko-Arszynowa Ju.N., Abrazcowa N.W.