W naszym badaniu brało udział 20 zdrowych wolontariuszy obu płci w wieku 16-24 lat – studentów Krymskiego Państwowego Uniwersytetu Medycznego. Wszyscy wolontariusze poddawani byli zabiegom fizjoterapeutycznym w postaci aplikacji zbudowanymi z różnych metali aplikatorami wieloigłowymi doktora Nikolaya Lyapko. Przy analizie rezultatów oddziaływania aplikatorów na stan hormonalny wolontariuszy dla beta-endorfiny w sposób wiarygodny została potwierdzona reakcja jej wydzielania się do krwi.

Właśnie tym faktem należy wyjaśnić następujące potem stałe obniżenie poziomu tego czynnika. Po pierwszym zabiegu wiarygodny wzrost poziomu alkaloidu opium wyniósł 42,96%. Należy uważać, że wielkość przyrostu jest funkcją od ilościowego kryterium oddziaływania aplikacyjnego, który zależy przede wszystkim od powierzchni oddziaływania, ponieważ siła ciśnienia podczas przeprowadzania procedury jest faktycznie wielkością stałą (5-9 gramów na jedną igłę). Jednocześnie każda kolejna procedura aplikacji znowu indukowała narastanie poziomu tego endogennego alkaloidu opium. Jednakże amplituda przyrostu z każdą kolejną procedurą progresywnie spadała i na dziesiąty dzień pozytywna dynamika zamieniła się w reakcję spadku endorfiny we krwi. Należy sądzić, że stwierdzona prawidłowość jest jedną ze znaczących podstaw do ograniczania oddziaływania aplikacyjnego do dziesięciu procedur. Podsumowując uzyskane dane należy odnotować, że przy aplikacyjnym oddziaływaniu obserwuje się znaczący wzrost poziomu beta-endorfiny po każdym zabiegu oddziaływania z następującym potem spadkiem do poziomu wyjściowego. Amplituda pozytywnych wahnięć progresywnie obniża się i pod koniec serii zabiegów transformuje się w „efekt zażycia” endogennego alkaloidu opium.

Gorłow A.A., Kapadze N.N., Lyapko N.G., Lyapko-Arszynowa Ju.N., Abrazcowa N.W.