Etapy rozwoju aplikatorów wieloigłowych doktora Nikolaya Lyapko

Wycieczka do początków historii aplikatorów wieloigłowych

Aplikator wieloigłowy doktora Nikolaya Lyapko – to przede wszystkim urządzenie do terapii odruchowej (refleksoterapii), które zapewnia zdrowie, aktywną długowieczność i pomoc w leczeniu wielu schorzeń. Mówiąc o urządzeniu do refleksoterapii, należy powiedzieć czym jest owa refleksoterapia.

Otóż refleksoterapia – to europejska nazwa tradycyjnej w medycynie chińskiej terapii Zhen-Chiu, która liczy sobie przeszło 2 tys. lat.

O zamierzchłych czasach terapii igłowej świadczy fakt, że archeolodzy w wielu wykopaliskach znaleźli igły wykonane z kwarcu i krzemienia oraz z kości, które stosowane były w terapii akupunkturowej.

Zachowały się też prace odnoszące się do tej dziedziny. Najstarsza z nich (praca Huan Di Nei Izin) datowana jest na trzecie stulecie przed naszą erą. Już w tych czasach w starożytnych Chinach powstała swoista encyklopedia. Był to „Zbiór praw o zdrowiu, chorobach, metodach leczenia i o profilaktyce”, w tym również o refleksoterapii. A w szczególności: „O metodach oddziaływania, budowie człowieka z energetycznego punktu widzenia i o oddziaływaniu różnymi sposobami na punkty akupunkturowe i na strefy ciała”. Proponowano już wtedy (III stulecie p. n. e.) podstawowe sposoby oddziaływania: nakłuwanie igłami, masaż, przypalanie, puszczanie krwi, stawianie baniek.

W miarę rozwoju produkcji metali do powszechnej praktyki nakłuwania rozpoczęto stosowanie igieł metalowych.

Stosowano nakłuwanie igłami z przebijaniem i bez przebijania powłok skórnych. Do powierzchniowego nakłuwania igłami stosowano bardzo proste urządzenie, składające się z siedmiu igieł. Jedna umieszczona była w środku, sześć – po obwodzie, a wszystkie połączone ze sobą. Wszystko przymocowywane było do bambusowej rączki lub uchwytu z drzewa tekowego. Urządzenie takie nazywało się Li Chua Dzi. Chińczycy poetycko nazywali ten sposób terapii „ukłuciem kwiatkiem śliwy”.

Było to pierwsze w historii ludzkości powierzchowne nakłuwanie igłami. Miało ono swoje zalety w stosunku do nakłuwania bezpośredniego. Ale do tego potrzebna była wiedza z zakresu znajomości punktów akupunkturowych (oddziaływanie na poszczególne punkty „wiązką igieł”).

Już w czasach nowożytnych ludzkość doszła to tego, aby te „pęczki igieł” umieścić na bębnie i uzyskać wałek. Tak powstał wieloigłowy wałek do powierzchniowego nakłuwania igłami.

Do powierzchniowego nakłuwania igłami wykorzystano również oddziaływanie aplikacyjne. Jest to oddziaływanie przez określony okres czasu w bezpośrednim kontakcie urządzenia ze skórą człowieka.

Osiągnięcia medycyny starożytnych Chin, Indii, Tybetu, oraz metody współczesnej diagnostyki i leczenia zostały połączone i wykorzystane przy tworzeniu metalowych wieloigłowych aplikatorów „Lyapko”.

Twórca aplikatorów – Nikolay Lyapko

N.G. Lyapko jest autorem i twórcą technologii produkcji aplikatorów, wykonanych z różnych stopów metali.

Nikolay Lyapko już w czasach studiów w Akademii Medycznej interesował się zagadnieniami refleksoterapii. A po jej ukończeniu rozpoczął praktykę lekarską, skupiając więcej uwagi na tym kierunku medycyny.

Ważną rolę w jego życiu zawodowym odegrało ukończenie w 1988 roku kursu refleksoterapii przy katedrze Dniepropietrowskiego Instytutu Medycznego, gdzie uzupełnił i udoskonalił swą wiedzę. Po raz pierwszy poznał  aplikatory wieloigłowe wykonanych z igieł patefonowych i zgrzeblących.

Od 1990 roku rozpoczyna wytężone prace nad stworzeniem metalowych aplikatorów wieloigłowych. Wykonuje pierwszą matrycę. A sześć lat później prezentowane są przez niego pierwsze aplikatory „Lyapko” wykonane z gumy protektorowej.

Obecnie doktor Nikolay Lyapko opracował już piątą generację metalowych aplikatorów wieloigłowych.

Wycieczka do początków historii aplikatorów wieloigłowych

Aplikatory wieloigłowe po raz pierwszy zostały przetestowane przez doktora Nikolaya Lyapko w Szpitalu Wojskowym Weteranów II wojny światowej w mieście Mariinka, na Oddziale Refleksoterapii. Otrzymały najwyższą ocenę.

Terapia aplikacyjna Lyapko sprawdziła się również w Kijowskim Uniwersytecie Narodowym oraz w Kijowskiej Akademii Medycznej (na studiach podyplomowych), w wielu klinikach, w instytutach naukowo-badawczych refleksoterapii na Ukrainie i w Rosji, a także w innych placówkach medycznych.

Ogromna ilość pozytywnych opinii od wdzięcznych pacjentów, duże zainteresowanie aplikatorami na targach współczesnej techniki medycznej są wspaniałą nagrodą dla doktora Nikolaya Lyapko za jego wieloletni trud naukowy.

Nikolay Lyapko wielokrotnie otrzymywał dyplomy uznania za najlepszy produkt krajowy w dziedzinie medycyny.

W chwili obecnej jest on Prezesem Firmy Medyczno-Produkcyjnej „Lyapko” Sp. z o.o., kierownikiem Wydziału Refleksoterapii, szefem wielu centrów medycznych. Jest on terapeutą w dziedzinie terapii igłowej i manualnej, zajmuje się integracyjnymi metodami leczenia.

Szczegóły budowy

Aplikatory wieloigłowe Lyapko produkowane są w postaci elastycznych mat gumowych z umocowanymi na nich igłami.

W podstawie gumowej, wokół igieł na brzegach aplikatora znajdują się wypustki ograniczające, które chronią skórę pacjenta przed nadmiernym ukłuciem czy uszkodzeniem skóry. Rozmieszczenie igieł (odstępy między igłami) i dobór metali, z których są one wykonane, zmieniają się w zależności od indywidualnych potrzeb użytkownika.

Odstęp między igłami dobierany jest w zależności od indywidualnej wrażliwości skóry, która nie zawsze zależy od wieku (nastawienie na komfort doznań w czasie aplikacji).

Aplikatory Lyapko produkowane są z różnych metali: żelaza, miedzi, cynku, niklu i srebra. Bazowe metale podstawy igieł – to miedź i żelazo. Niektóre igiełki posiadają trzon z jednego metalu, a pokrycie z drugiego, niektóre pokryte są nawet dwoma metalami, a tylko koniuszek igły jest wolny, np. igły żelazne pokrywane są cynkiem lub niklem, a miedziane – srebrem.

Wszystkie wykorzystywane w aplikatorach metale występują w ciele człowieka i wynika z tego, że są z nim „spokrewnione”.

Metale w konstrukcji aplikatora wieloigłowego

Najczęściej do produkcji aplikatorów igłowych używane jest żelazo. To właśnie żelazo wchodzi w skład komórek wątroby, śledziony, mózgu i włókien mięśni. Metal ten uczestniczy w procesach erytropoezy, aktywnie wpływa na bilans tlenu i dwutlenku węgla w organizmie, wchodzi w skład enzymów oddechowych. Zapotrzebowanie na żelazo wzrasta w okresie ciąży. Niedobór żelaza w organizmie wywołuje anemię. U dzieci z anemią spada odporność humoralna. Nie bez powodu w dawnych czasach ludzie zwrócili uwagę na właściwości terapeutyczne żelaznych igiełek.

Drugim metalem pod względem ważności jest miedź. Zawsze należała ona do metali leczniczych. Ojciec medycyny Hipokrates zalecał płukanie gardła czy polewanie ran siarczanem miedziowym. Perski naukowiec Avicenna używał płytek miedzianych, zalecał noszenie bransoletek z miedzi przy urazach, złamaniach itp.

Miedź jest najbardziej rozprzestrzenionym katalizatorem, w połączeniu z białkami aktywizuje działanie enzymów i określa ich specyfikę. Niedobór miedzi w organizmie prowadzi do zmian funkcji systemu nerwowego i zwiększenia aktywności spazmatycznej. U dzieci deficyt miedzi wywołuje spowolnienie wzrostu i rozwoju kości, a także defekty włosów.

Miedź bierze udział w syntezie kobiecych hormonów płciowych, stymuluje działanie insuliny, posiada działanie przeciwzapalne i antyseptyczne.

Cynk uczestniczy w rozlicznych procesach metabolicznych. Wpływa on na funkcję przysadki mózgowej, trzustki i gruczołów płciowych, na wzrost i podział komórek. Cynk wchodzi w skład insuliny, uczestniczy w procesach krwiotwórczych i w regulowaniu wymiany węglowodanów, tłuszczy i białek. W przypadku deficytu cynku odnotowuje się stany przygnębienia, spowolnienie myślenia i zaniki pamięci.

Cynk reguluje osteogenezę, keratogenezę, przyspiesza procesy gojenia się ran, obniża możliwość powstania chorób onkologicznych.

Nikiel jest jednym z ważniejszych mikroelementów, wpływających na procesy krwiotwórcze, na regenerację erytrocytów i leukocytów. Zapobiega on rozwojowi białaczki. Ma wpływ na aktywność enzymów trawiennych, na funkcjonowanie wątroby i nerek. Działa przeciwzapalnie, przeciwbólowo i bakteriobójczo.

W starożytnych Indiach wykorzystywano igły ze srebra i złota. Wiemy bardzo dużo o leczniczych zaletach tych metali. W organizmie człowieka największa ilość srebra znajduje się w komórkach mózgowych, pigmentacyjnych otoczkach oczu i w przysadce mózgowej. Srebro posiada właściwości antyseptyczne i przeciwzapalne, uspokaja i rozluźnia system nerwowy, stabilizuje równowagę duchową.

Można powiedzieć, iż zawartość i zbilansowanie żelaza, miedzi, cynku, srebra i niklu w znaczącym stopniu wpływają na normalizację działalności narządów i systemów wewnętrznych człowieka.

Tak więc zastosowanie aplikatora sprzyja odzyskaniu i zachowaniu zdrowia.

Mechanizmy działania aplikatorów wieloigłowych doktora Lyapko

Metale zostały dobrane w taki sposób, że w szeregu elektrochemicznym stoją one daleko od siebie, a potencjał elektryczny każdego z nich różni się znacznie. Dlatego w kombinacji tworzą one pary galwaniczne.

Wykorzystanie igieł w refleksoterapii przy powierzchniowym oddziaływaniu wieloma igłami odbywa się na aktywne punkty akupunkturowe i wywołuje reakcje miejscowe, wyrażające się w zmianie ukrwienia danego odcinka skóry, temperatury, stopnia wrażliwości, wielkości potencjału elektrycznego i oporności.

Reakcja miejscowa jest źródłem długotrwałej pulsacji w ośrodkach nerwowych, narządach wewnętrznych, wegetatywnym układzie nerwowym, szybko zwiększa się działanie układu sercowo-naczyniowego. Do krwi zaczynają trafiać dodatkowe hormony i inne bardzo efektywne substancje, niezbędne do prawidłowej działalności życiowej. Ma miejsce przegrupowywanie ukrwienia, krew kierowana jest do najważniejszych narządów i tkanek.

Miedź, żelazo, nikiel, srebro i cynk – to pięć podstawowych metali, z których składa się aplikator doktora Lyapko.

Są one dobrane w taki sposób, że różnica potencjałów między nimi jest wystarczająco duża, a mikroskopijne strumienie jonowe mają dość wysoką intensywność w porównaniu z prądami w organizmie. To prądy, które oddziałują w sposób galwaniczno-elektryczny.

Na igłach tworzą się warstewki tlenku, powstaje efekt galwanizacji. Równocześnie na końcówkach igieł powstają punktowe prądy galwaniczne (maksymalny prąd), ponieważ mamy do czynienia z różnicą potencjałów między podstawowym metalem i peryferyjnym metalem pokrycia, które na krótko są zamknięte między sobą.

Oprócz tego między igłami z różnych metali w skórze powstają galwaniczne prądy między igłami. To odróżnia aplikator Lyapko od wszystkich innych aplikatorów, które były znane w przeszłości i które są produkowane obecnie przez innych producentów. Dzięki temu refleksogenne działanie aplikatora wieloigłowego Lyapko utrzymuje się od kilku godzin do kilku dni. Wielkość tworzących się prądów galwanicznych między igłami zależy od stopnia przewodzenia skóry i nasycenia jej elektrolitami.

Obecność jonowych prądów galwanicznych i następującego po tym stopnia naładowania igiełek w aplikatorze wieloigłowym można określić przy pomocy aplikatora demonstracyjnego.

Jest to płytka podłączona do mikroamperomierza (galwanometru). Igły płytki składają się z dwóch metali: miedzi i cynku. Igiełki jednego rodzaju połączone są jednym przewodnikiem, a igiełki drugiego rodzaju – drugim przewodnikiem. Końcówki przewodników podłączane są do mikroamperomierza w celu zarejestrowania prądów ładowania, powstających w skórze między igłami.

Podczas dotykania skóry człowieka do igiełek aplikatora z różnych metali powstaje prototyp zwykłego akumulatora.

Oddziaływanie galwaniczno-elektryczne sprzyja poprawie przemiany materii, wzmocnieniu procesów naprawczych, działa zasysająco, pomaga w wypracowaniu aktywnych biologicznie substancji, poprawia przewodzenie impulsów nerwowych, obniża odczuwanie bólu.

Mechanizmy działania aplikatorów wieloigłowych

Wszystkie metale są „spokrewnione” z organizmem. Każda igła – to metaloterapia. Z praktyki medycznej Nikolay Lyapko wiedział, że (w ekstremalnych warunkach, po ciężkich operacjach czy urazach) 20-minutowy zabieg aplikacyjny na daną część ciała prowadził do wytwarzania przez skórę enzymów, rozszczepiania i wchłaniania przez powierzchnię skóry. Na skórze widać to w postaci niebieskich punktów.

Skóra w sposób rozumny wykorzystuje niezbędną ilość minimalnych dawek metalu z aplikatora. A my odbieramy to w postaci przyjemnych komfortowych odczuć. Najczęściej po 5-7 minutach człowiek zasypia. A wcześniej odczuwa przyjemne ukłucia, wibracje, pulsacje i ma inne doznania, których nie odbiera przy użyciu innych aplikatorów.

Humoralne działanie aplikatora przejawia się w elektroforezie metali w środowisku płynnym organizmu człowieka. Przy podrażnianiu receptorów skóry powstają prądy bioelektryczne, które przy określonej długości fali i odpowiedniej częstotliwości wahań oddziałują w sposób leczniczy.

Ile prądów powstaje?
Jest ich bardzo wiele. Przecież jest pięć rodzajów metali oraz igły z różnych metali i z różnymi powłokami. Między igłami i powłokami powstaje około ośmiu odmian potencjałów.

Aplikator wieloigłowy działa, wywołując reakcje miejscowo-odcinkowe i ogólne.

Reakcja zależy od wielkości aplikatora lub od części ciała, na którą oddziałujemy wałkiem. Przejawia się podwyższoną temperaturą, lepszym ukrwieniem (zaczerwienieniem), zmianą oporności elektrycznej skóry.

Różne odcinki skóry w różny sposób reagują na oddziaływanie aplikatora, co jest uwarunkowane występowaniem procesów degeneracyjnych w narządach wewnętrznych, w kręgosłupie, korzonkach grzbietowo-rdzeniowych, w tkance nerwowej.

Na skórze procesy te odzwierciedlone są jak w lustrze. Przy kolejnych aplikacjach następuje rekonstrukcja (uzdrowienie) zniszczonych stref.

Odcinki (strefy) skóry z podwyższonym przewodzeniem, znajdując się w stanie „nadmiaru”, rozładowują się, rozluźniają, dążą do normy, wydzielają przyjemne ciepło. Odcinki ze zmianami degeneracyjnymi „podładowują” się, tonizują, dążą do normy, odbudowują utraconą funkcję.

Działanie aplikatora wieloigłowego odpowiada głównej zasadzie refleksoterapii: „Zdrowie – to równowaga między nadmiarem i niedoborem”.

Jak zauważa Nikolay Lyapko „…ogromna ilość igiełek, które dotykają do ciała, w sposób harmonijny wpływa na organizm. Każdy odcinek doładowuje się i rozładowuje samodzielnie z taką częstotliwością mocy prądu, jaka jest niezbędna danemu odcinkowi skóry”.